Homepage HKN Bibliotheek collectie Zoekresultaat

Zoekresultaat:    Biografiën   (in veld: Rubriek)     

Aantal gevonden publicaties : 14   (uit: 569)


Uitgebreid zoeken

Klik op publicatie voor vergroting en meer informatie

1. Boeknummer: 0002  
Zanger van 't zuiden
Biografiën -- 002           (1999)    [Swanenberg, Cor]
Hommage aan Ad de Laat, troubadour van Nistelrode
'Zanger van het Zuiden' is een boek dat gewijd is aan de te vroeg gestorven Brabantse liedjeszanger Ad de Laat (1947 -1995). Ad werd geboren in Nistelrode en schreef, samen met broer Willem, al zijn liedjes in het 'Nisserois'. Toch werden en worden zijn dialectplaten en CD's in heel Brabant en daarbuiten verkocht. De charme van de liedjes schuilt in de warme stem, de eenvoud van melodie en het bijzondere taalgebruik; het is dialect van hoog niveau.
Ad woonde de laatste tweeëntwintig jaar van zijn leven op het Maaskantje bij Den Dungen en werkte als gezinstherapeut bij Reinier van Arkel in Den Bosch.
Het bestaat uit een 'herinnering aan een bijzondere Brabander', geschreven door zijn broer Willem, een groot aantal persoonlijke herinneringen van vrienden, kennissen, collega-zangers en -vertellers en fans van Ad de Laat. Zij schreven over Ad de Laat als vriend, muzikant, tekst-dichter en Brabander.
Verder staat er een verhandeling in over De Laat's bijzondere taalgebruik en vervolgens zijn alle liedteksten opgenomen. Achterin vindt u een verklarend lijstje van dialectwoorden en een overzicht van het oeuvre van Ad de Laat.
Het meest bijzondere van dit boek zijn wellicht de talrijke foto's die uit verschillende archieven opgediept werden en waarbij de medewerking en steun van lne de Laat onmis- baar was.
Dit boek werd samengesteld als blijvende herinnering aan de bijzondere mens die Ad de Laat was.

A5;  ( Ja)
 

2. Boeknummer: 0097  
Van klei tot brons - Ton Grassens
Biografiën -- 0097           (2020)    [Wetten, Simon van]
In het Boerenbondsmuseum in Gemert werd op zondag 6 september 2020 het oeuvreboek ‘Van Klei tot Brons’ gepresenteerd over het leven en het werk van de 80-jarige Gemertse beeldhouwer Toon Grassens. In het boek kijkt Grassens terug op de totstandkoming van zijn werk. Hij is nationaal en internationaal bekend.
Gemert Vrijstaat;  A4;  ( Ja)
 

3. Boeknummer: 0167  
Brabantse bibografieën 3 Levensbeschrijvingen van bekende en onbekende Brabanders
Biografiën -- 0167              [Oudheusden, J. van]
A5;  ( Ja)
 

4. Boeknummer: 0169  
Brabantse bibografieën 1 Levensbeschrijvingen van bekende en onbekende Brabanders
Biografiën -- 0169              [Oudheusden, J. van]
A5;  ( Ja)
 

5. Boeknummer: 0170  
Brabantse bibografieën 4 Levensbeschrijvingen van bekende en onbekende Brabanders
Biografiën -- 0170              [Oudheusden, J. van]
A5;  ( Ja)
 

6. Boeknummer: 0171  
Brabantse bibografieën 5 Levensbeschrijvingen van bekende en onbekende Brabanders
Biografiën -- 0171              [Timmermans, P.]
A5;  ( Ja)
 

7. Boeknummer: 0172  
Brabantse bibografieën 2 Levensbeschrijvingen van bekende en onbekende Brabanders
Biografiën -- 0172              [Oudheusden, J. van]
A5;  ( Ja)
 

8. Boeknummer: 0210  
Hendrik de Laat 1932 - 1995 In de traditie geworteld
Biografiën -- 0210             
A4;  ( Ja)
 

9. Boeknummer: 0272  
Henricus van den Wijmelenberg, een religieus emancipator in Oost-Brabant, 1800-1881; de nieuwe lente in de orde van het H. Kruis
Biografiën -- 0272           (1976)    [Scheerder, J.J.A. (Jan)]
De Duitse filosoof Max Muller heeft eens gezegd: "Weinig mensen leiden een groot en goed leven, en nog minder zijn er in staat dit te beschrijven”. Dit klinkt niet erg bemoedigend voor een biograaf. Toch zijn er redenen om zich aan dit avontuur te wagen. Vooreerst, omdat er mensen zijn die verdienen in onze herinneringen voort te leven. Zijn het er werkelijk zo weinig, dan is het des te meer zaak hen in ere te houden. Vervolgens, omdat wie het heden wil verstaan het verleden zal moeten kennen, ook in een ordegeschiedenis. Geschiedenis nu wordt door mensen gemaakt. Wie zich op een verantwoorde manier ermee bezig wil houden, zal moeten trachten zich een juist en zo volledig mogelijk beeld te vormen van de personen, die er een beduidende rol in hebben gespeeld. En ten slotte, wegens de levensverheldering, het normbesef en de bezielingskracht, die het voorbeeld van grote en goede mensen schenkt. Wie deze maatstaven hanteert, zal ontdekken dat iemands betekenis lang niet altijd valt af te meten aan de bekendheid of zelfs de vermaardheid, die deze zich in zijn tijd of in de geschiedschrijving ervan verwierf. Het gaat dan niet zozeer om het "wat”, maar om het "hoe”. In deze zin is Van den Wijmelenberg een levensbeschrijving zeker waard.
Hoofdstuk I: OCHTENDGLOREN (1800-1840). Voorspel _ 1. Jeugd te Uden _ 2. Hogere opleiding te Huisseling _ 3. Leraarschap te Gemert 1-11

Hoofdstuk II: DE RIJZENDE ZON (1840-1853) _ 1. De situatie der kruisheren in 1840 _ 2. Het K.B. van 28 november 1840 en de nieuwe novicen _ 3. Heropleving _ 4. Hervormingsbeleid, gericht op een religieus leven met eigen karakter _ 5. Conflict met de staat over de goederen van St.-Agatha 15-63

Hoofdstuk III: DE ZON VECHT TEGEN DE WOLKEN (1853-1870) _ 1. Herstel van de normale ordesstructuur _ 2. Keerpunt _ 3. Plaatselijke uitbreiding in de vijftiger jaren _ 4. St.-Agatha in de vijftiger jaren _ 5. De Annalen _ 6. Zorgen en tegenslagen _ 7. Verwachtingen en plaatselijke vooruitzichten _ 8. Visitaties tot 1869 _ 9. Kapittels en de Statuten van 1868 _ 10. Vorming en opleiding _ 11. Varia 95-239

Hoofdstuk IV: AVONDROOD (1870-1881) _ 1. Van den Wijmelenberg op het Vaticaans Concilie _ 2. Visitaties van 1870-1881 _ 3. Structurele regelingen en wijzigingen _ 4. De interne situatie van de Orde tussen 1870-1881 _ 5. Gepoogde stichtingen _ 6. De Kruisherenaflaat _ 7. Van den Wijmelenberg als bevorderaar van het geestelijk leven in de Orde _ 8. Laatste levensjaren 243-292

Stichting Zuidelijk Historisch Contact;  A4;  ( Ja)
 

10. Boeknummer: 0392  
Jan Heesters, schilder te Schijndel - een levensverhaal
Biografiën -- 0392           (1977)    [Swinkels, Carel]
Een BIBLIOboek;  A4;  ( Ja)
 

11. Boeknummer: 0393  
J.W. Offermans, omstreden burgemeester in crisis- en bezettingstijd te Heesch (1931 -1944)
Biografiën -- 0393           (2011)    [Stappen, Maricus van der]
HKK De Elf Rotten - Heesch;  A4;  ( Ja)
 

12. Boeknummer: 0399  
Marinus
Biografiën -- 0399           (1990)    [Laere, Roger van]
'nen boer, die een aardig pijpke buurten kon over kwalen,k 'kwelen', 'n paddescheet en andere ongemakken. Fotoboek.
Stichting Kèk Liempt;   ( Ja)
 

13. Boeknummer: 0465  
32 jaar pastoor Groothuijse - Een geestelijke met een gulle lach vertrekt
Biografiën -- 0465           (2008)   
Brabants Dagblad - NISTELRODE - Hij verschijnt bijna een uur te laat voor de afspraak. "Nou, dan heb je mooi tijd gehad om een paar rozenhoedjes te bidden. Dan ben je voor deze week klaar."
Een gulle lach stijgt op in de grote pastorie. Henk Groothuijse zal er blijven wonen, ofschoon hij per 1 juli vertrekt als pastoor van Nistelrode en Vorstenbosch. Het lijf is nog sterk, maar de 67-jarige wordt vergeetachtig.

Vroeger figureerde hij als sinterklaas, zat avonden in het café ('dat vond ik geweldig, dan hoorde je pas wat er leefde onder de mensen') en maakte lange reizen naar Afrika, Indonesië en Zuid-Amerika. Afkomstig uit Beek Ubbergen, waar zijn vader en later zijn broers een inmiddels opgedoekt transportbedrijf hadden. Groothuijse ging naar het klein seminarie in St.-Michielsgestel, stoomde door naar het groot seminarie van Haaren en werd in 1963 priester gewijd. Hij was kapelaan in Leende, Nijmegen en Best voordat hij in 1976 in Nistelrode benoemd werd. Hij trof er een prima dorpsgemeenschap aan. "Ik heb hier altijd heel goed d'n aard gehad. In Nijmegen waren ze een tikje uit de hoogte, Best was nog een mooi boerendorp en in Nistelrode kwamen de mensen nog elke week naar de kerk. Nee, dat is niet meer. De geloofsbeleving is wat makkelijker geworden. Al is dat op zichzelf niet slecht hoor."

De goedlachse pastoor Groothuijse heeft er sinds 1990 ook Vorstenbosch bij, tegenwoordig een pastorale eenheid met Nistelrode. "Ik heb een prachtige tijd gehad, al is het me niet allemaal komen aanwaaien. Het wordt er ook niet eenvoudiger op. Mijn opvolger krijgt zijn handen vol."

Die opvolger zal behalve Nistelrode en Vorstenbosch – waar de parochies nog floreren - ook Heesch onder zijn hoede krijgen. Groothuijse kijkt bedenkelijk als hij reageert op de suggestie dat er misschien wel zo'n orthodoxe, jonge priester benoemd wordt. "Daar zijn hier en daar wat problemen mee ja. Dat komt vaak omdat bij hen de pastorale feeling onder de maat is. Je moet in dit werk soepel kunnen zijn, al zijn er natuurlijk regels. Maar veel van die regels kun je ook anders uitleggen. Ik houd meer van mensen dan van regels. In een bedrijf brengt een jongere fris elan mee, in de kerk lukt dat jammer genoeg blijkbaar niet. Tenminste niet altijd."

Op een eiken kast staan een paar flessen wijn op temperatuur te komen. Die avond komt de krans bijeen. "Da's van vroeger. Gezellig samen met een paar pastoors en twee Kruisheren. Het clubje wordt kleiner. Nee, de jongere pastoors zijn daar niet bij. Dit is oude wijn, voor de oude garde." Hij schuddebuikt weer een keer. "De mensen hier voelen zich betrokken bij hun kerk. Het marcheert volgens mij ook prima allemaal. Ik heb er veel tijd in gestoken, mag ik wel zeggen. En ik denk, dat de mensen hier over het algemeen op mijn hand zijn."

Pastoor Groothuijse is een Bourgondisch mens. Houdt van eten en drinken. Hij heeft er altijd van genoten zegt hij. Priester werd hij omdat hij nou eenmaal dat beroep wilde. "Het was geen kwestie van roeping of een stemmetje van de Heilige Geest ofzo. We hadden ook geen priesters in de familie." Met het celibataire leven heeft hij nooit moeite gehad, soms wel met het altijd alleen thuiskomen. "Ik ben niks te kort gekomen. Woon in een mooi huis, hier zit een tevreden mens. Ik heb ook schik gehad in mijn werk, al waren er wel zware tijden. Trieste begrafenissen gaan je ook als pastoor aan het hart."

Of moslims geloviger zijn dan katholieken betwijfelt hij. "Ze hebben in elk geval meer rituelen. En de katholieke kerk hoeft het celibaat niet meteen af te schaffen, maar moet wel de moed hebben om getrouwde mannen toe te laten tot het priesterschap. Zij die er blijk van geven leiding te kunnen geven en zich graag met pastoraal werk bezighouden, zou je moeten bijscholen en uiteindelijk priester moeten wijden. Ik denk niet, dat je met leken en diakens de zaak kunt redden."

Groothuijse beseft wel degelijk, dat zijn visie in Rome en bij het bisdom Den Bosch op weerstand stuit: "Bisschop Hurkmans zal het voor zo'n ingreep nog veel te vroeg vinden." Hij lacht weer, maar nu besmuikt.

Wanneer Groothuijse geen pastoor geworden was, was hij waarschijnlijk leraar geworden. "Nee, geen zakenman net als mijn broers. Ik ben al die jaren nog geen dag ziek geweest, dus waarschijnlijk heb ik de juiste richting gekozen. Als mijn opvolger straks een beroep op me doet, zal ik af en toe nog wel eens wat doen in de kerk. Want als er iemand moeilijk nee kan zeggen, ben ik het wel."

Op dinsdag 17 februari 2015 is in het Retraitehuis te Uden emeritus pastoor Henk Groothuijse overleden. De Lambertus-parochies van Nistelrode en Vorstenbosch verliezen daarmee een dienende mens, die voor haar parochianen maar ook voor veel niet-kerkelijken veel heeft betekend.

Begonnen in 1976 in Nistelrode als kapelaan met recht van opvolging van pastoor Eijgenraam wist hij zich in korte tijd bijzonder goed bekend te maken met de mensen in Nistelrode. Hij werd een graag geziene gast in lokalen en bij gelegenheden en werd geprezen om zijn humor en zijn warme belangstelling voor elke mens apart. In augustus 1977 werd Henk Groothuijse tot pastoor van Nistelrode benoemd. Later en mede ingegeven door het teruglopend priesteraanbod, werd hij in 1990 op eigen verzoek benoemd tot pastoor van Vorstenbosch, destijds kerkdorp van de gemeente Nistelrode.

Pastoor Groothuijse zal herinnerd worden als een warme en zeer toegankelijke mens die voor iedereen een goed woord klaar had. Hij kende de mensen waar hij voor werkte en de mensen herkenden in hem de harde werker die voor iedereen en alles klaar stond. Zo deelde hij met ons lief en leed wanneer daar behoefte aan was en stelde tegelijk daarmee de vreugde en de hoop die het geloof kan bieden present, want bovenal was hij ook priester.

Voor pastoor Groothuijse was het leven zèlf uitgangspunt voor ieders bestaan, maar hij zag het als zijn opdracht om waar mogelijk steun te bieden vanuit zijn vaste geloof in het leven van Jezus van Nazareth. Nooit opdringerig of om zijn gelijk, maar “om een warmer en menselijker leven, want dat zoeken we toch allemaal,” zo schreef hij eens.

De beide kerkgebouwen hebben onder zijn pastoraat tal van verbouwingen en verbeteringen ondergaan, zoals een nieuw mortuarium. Daarnaast heeft hij de parochies financieel gezond over kunnen dragen aan zijn opvolger, pastoor Ouwens.
Heel duidelijk ook was hij een man van licht en sfeer: in de aankleding van kerk en de keuze van de gewaden en ornamenten was zijn hand duidelijk zichtbaar. Er werd veel gedaan om het de mensen naar de zin te maken, maar zonder de Boodschap uit het oog te verliezen, want, aldus de pastoor, “de kerk van Christus herken je niet aan hoge torens, aan haar kathedralen, maar aan de dienende mens.”

Belangrijk voor hem waren de vieringen in de kerk. Pastoor Groothuijse onderschreef de gedachte dat wanneer het kerkbezoek afneemt, het geloof afsterft. Daarom spoorde hij, gepast èn altijd met de nodige humor (“Ik heb je bank al opgepoetst...”) zoveel mogelijk mensen aan om de kerk niet te vergeten en zo “het geloof een beetje bij te houden.”

Wie hem zag voorgaan bij vieringen zoals Eerste Communie of Vormsel herkende meteen zijn blijdschap met alles wat zich in de viering afspeelde en genoot hij zichtbaar van het samenzijn rond brood en wijn. Maar ook voor de droevige momenten wist hij mensen het gevoel te geven dat ze, door samen te breken en te delen, en ondanks het verdriet en de pijn, het leven weer aan zouden kunnen. Zijn woorden van geloof, hoop en liefde hebben velen in hun hart geraakt.

Na zijn emeritaat in 2008 heeft Pastoor Groothuijse nog een mooie oude dag gehad in het “Retraitehuis” in Uden omringd door de goede zorgen van het personeel aldaar, samen met verschillende van onze parochianen en zuster Toos. Aldaar is hij afgelopen dinsdag in het bijzijn van familie en anderen overleden. Pastoor Groothuijse werd 75 jaar.

A4;  ( Ja)
 

14. Boeknummer: 0466  
Hendrik de Laat 80 jaar
Biografiën -- 0466           (1979)    [Schellekens, Jan; Mac Gillavry, Annemarie; Laat, Henk de]
A4;  ( Ja)
 

 

Uitgebreid zoeken

Laatste wijziging binnen getoonde publicaties: 24 september 2020